Bijlwerpen is helemaal in, maar is het een echte sport? En telt het als training? Volgens onze blogger Tracy wel. Dit is haar verslag uit de praktijk.
Een paar weken geleden ging ik naar King Richard’s Faire, ons plaatselijke renaissancefestival in Carver, Massachusetts — maar niet om de reden die je misschien denkt. Begrijp me niet verkeerd: ik eet net zo graag gefrituurde hapjes en roep net zo hard ‘Huzzah!’ als de rest, maar voor mij zijn vooral de drie sporten die je niet overal kunt beoefenen de aantrekkingskracht: boogschieten, meswerpen en bijlwerpen. Lange tijd was het renaissancefestival de enige plek waar ik mijn passie voor bijlen — of beter gezegd: ze werpen — kon uitleven. Op één uitzondering na: misschien herinner je je mijn bijlwerpavonturen op de Big E van dit jaar nog. Gelukkig wordt bijlwerpen tegenwoordig steeds populairder. Misschien is er bij jou in de buurt al een competitie of een bijlwerpbar. Zoals je kunt verwachten, bestaat bijlwerpen al heel lang. Als recreatieve indoorsport werd het voor het eerst populair in Canada, voordat het ook de VS en de rest van de wereld veroverde. Je kunt uit allerlei locaties kiezen: kijk eens bij Bad Axe Throwing of Kick Axe of er een vestiging bij jou in de buurt is.
Niet zomaar een handvat: de basis van bijlwerpen
Er worden verschillende soorten materiaal gebruikt, maar UrbanAxes, een keten die binnenkort een nieuwe vestiging opent in Boston, vlak bij mij in de buurt (joepie!), gebruikt kleine bijlen van 1,5 pond. Die werp je naar houten doelen met een roos. Spelers krijgen punten afhankelijk van waar hun bijl in het doel blijft steken. Meestal kun je met één of twee handen gooien. Voor beide manieren bestaan verschillende strategieën, maar als je voor je plezier bijlen werpt, kies je gewoon wat je het prettigst vindt.
Ik sprak met comedian Kate McCabe, op de foto, die onlangs met een groep comedians bij Whistle Punks in het Britse Manchester met bijlen gooide. Waarom ging ze? Het was volgens haar onderdeel van een ‘probeer-atlon’ die ze met een vriendin organiseerde: een vriendschappelijke wedstrijd waarin ze ongebruikelijke sporten uitproberen. Over gooien met één of twee handen zegt ze: ‘Ik wilde beter worden in gooien met één hand, omdat ik dat er stoerder uit vind zien, maar met twee handen was ik eigenlijk sterker.’ Nog twee vragen die je vast hebt: hoe werkt het? Dat verschilt. UrbanAxes organiseert bijvoorbeeld toernooien waarin iedereen tegen iedereen speelt, maar je kunt er ook zonder reservering binnenlopen als je het gewoon eens wilt proberen of wilt oefenen. Tweede vraag: is bijlwerpen echt een georganiseerde sport? Jazeker. De National Axe Throwing Federation heeft meer dan 4.500 competitieleden in 7 landen en sponsort het National Axe Throwing Championship, waarbij meer dan $16.500 aan prijzengeld en donaties aan goede doelen wordt uitgekeerd. Er is ook de World Axe Throwing League, die op haar website aftelt naar het wereldkampioenschap bijlwerpen van 2018 en heel specifieke regels heeft voor wie alle details wil weten. En als je je afvraagt of het veilig is: mijn antwoord is ‘bijl-zonder veilig’. Voordat je gooit, legt een coach je uit hoe het werkt. Deelnemers staan naast elkaar in lege banen, vergelijkbaar met een bowlingbaan, en er is voortdurend toezicht. Bij UrbanAxes houdt de werpcoach zelfs de score voor je bij. En hoe zit het met alcohol, aangezien veel locaties ‘bijlwerp-barren’ worden genoemd? Veel ervan schenken helemaal geen alcohol: je mag je eigen drank meenemen. Goed nieuws voor geheelonthouders (en je lever)!
Woede op het doelwit: waarom bijlwerpen zo geweldig is
Er is zoveel leuks aan deze sport: de sfeer is ontspannen, je bepaalt je eigen tempo en je kunt zo strategisch te werk gaan als je wilt, of gewoon lekker met bijlen gooien. Dat maakt het een geweldige manier om stress kwijt te raken. Het is een tastbare en verrassend bevredigende ervaring. Zoals een artikel in The Ringer over hoe bijlwerpen wereldwijd populair werd het omschrijft: ‘Het geluid van een bijl die zich in hout vastzet, heeft iets van het geluid van een honkbalknuppel die een bal raakt, of van een perfect uitgevoerde high five.’ Ja. Precies dat. McCabe is het ermee eens. ‘Ik vond het geweldig omdat het nogal stoer leek, zonder al te ingewikkeld te zijn. Gooi iets zwaars en mik op de roos. Simpel, maar niet makkelijk. Techniek en concentratie waren essentieel,’ zei ze. En het is ook nog eens een goede training. Volgens Men’s Health versterkt bijlwerpen je brede rugspieren, schouderspieren en rompspieren. (Dat artikel bevat trouwens ook goede techniektips.) Het tijdschrift Self wijst erop dat je bij het werpen ook je hamstrings en kuiten gebruikt. Zijn er verder nog voordelen? ‘Als de zombie-apocalyps komt, red ik me wel,’ zegt McCabe. Zie je? Plezier, beweging ÉN bescherming tegen zombies. Ik hoop dat ik je heb overtuigd om het eens te proberen.
Naschrift: Mocht je je afvragen hoe mijn bezoek aan het renaissancefestival afliep: ik kreeg geen enkele bijl in het doel — ter verdediging: ze waren veel zwaarder dan ik had verwacht — maar het motiveerde me wel. Het weekend erna ging ik op zoek naar kettlebells van 10 pond en vergeleek ik de prijzen. Tijd om mijn rompspieren te trainen!