De afgelopen maanden hebben we een vrouw en haar ongelooflijke project gevolgd: roeien van Tahiti naar Moorea met slechts twee riemen, de steun van een paar sponsors en crowdfunding van een aantal genereuze supporters.
Alexandra Caldas, 21 jaar, afkomstig uit de buurt van Parijs, werd geboren met cystische fibrose en onderging slechts vier jaar geleden een dubbele longtransplantatie. Ze besloot haar droom na te jagen om naar Tahiti te gaan, en vervolgens de 17 kilometer van daar naar Moorea te roeien – dat alles terwijl ze haar universitaire lessen combineerde met training in Parijs. Vandaag, gevierd om haar prestatie en bruisend van energie, vertelt ze haar verhaal: het einde van een hoofdstuk dat ongetwijfeld nieuwe avonturen aankondigt.
Kun je ons vertellen hoe de overtocht van Tahiti naar Moorea begon?
Er was zo veel verwachting opgebouwd naar deze dag – 8 maanden voorbereiding leidden naar deze datum: 5 augustus 2017. Ik had niet verwacht omringd te worden door zoveel mensen. Ongeveer honderd roeiers waren er, allemaal in roze lycra met de woorden: "Roeien met Alexandra" en ook verschillende begeleidende boten. Ik had me niet gerealiseerd wat er in de komende uren zou gebeuren toen ik 's ochtends aankwam bij de roeiclub om de boot te halen en me bij de optocht te voegen.
Hoe heb je de fysieke inspanning aangepakt? Had je momenten van twijfel?
Tijdens de moeilijke momenten van de tocht keek ik naar alle mensen naast me, inclusief mijn ouders, die op een van de volgende boten waren. Ik had het eiland Moorea in mijn rug en de glimlach van al deze mensen voor me. Stel je voor: zo'n 90 roeiers voor je boot. Er waren kreten, liederen… het was ongelooflijk. Dat hielp me om mezelf te motiveren door te blijven gaan tot het einde. Daarnaast gaf de oceaan me geen gemakkelijke tijd. Er waren golven van ongeveer twee meter hoog. Ik had één moment van twijfel, op het moment dat ik zeeziek was, maar in mijn hoofd dacht ik aan al die mensen die me elke dag van mijn leven helpen: mijn donor, mijn naasten, verschillende transplantatieontvangers, anderen met cystische fibrose, mijn medische teams… maar bovenal de roeiers die allemaal voor hetzelfde doel kwamen: praten over orgaandonatie.
Veel mensen kwamen je steunen. Kun je ons meer vertellen over de sfeer die zowel op het land als op het water heerste?
De sfeer was als een feest – iedereen was blij er te zijn. Glimlachen, gelach, maar vooral veel hoop. Deze overtocht was extra bijzonder dankzij een paar mensen: Terry Haymes, een jongen met cystische fibrose in Polynesië, en een paar roeiers in een Va'a – een traditionele kano – die een nier- of levertransplantatie hebben ondergaan.
Wat dacht je toen je je doel bereikte?
Een paar jaar geleden, vóór mijn transplantatie, werd me verteld dat ik nooit naar Tahiti zou gaan. Waarom? Omdat het heel ver weg is, er te veel medische risico's zijn, maar vooral omdat mijn ademhalingscapaciteit dag na dag afnam en het steeds moeilijker voor me werd om te ademen. Toen ik mijn doel bereikte, bewees ik dat het onmogelijke mogelijk is. Ik ging naar Polynesië en bovendien roeide ik 17 kilometer over zee met alleen riemen!
Wat is je mooiste herinnering?
Mijn mooiste herinnering is toen ik aankwam bij het kanaal van Moorea: ik voelde zulke sterke emoties, voor de roeiers, voor de mensen die ons begeleidden, maar vooral voor Matthieu, mijn coach en bemanningslid, en natuurlijk voor mezelf. We waren net aangekomen bij de lagune van Moorea. Alle roeiers omringden ons, en ik schreeuwde het uit van vreugde met mijn (nieuwe) longen. Ik heb het gedaan! Ik weet niet hoe ik dit ongelooflijke moment goed kan omschrijven.
Terugkijkend, welke boodschap hoop je te hebben meegegeven?
Ik hoop dat ik heb laten zien dat transplantaties kunnen werken! Ik heb bewezen dat het onmogelijke mogelijk gemaakt kan worden, en ik heb hoop gegeven aan jonge mensen met cystische fibrose en aan hen die wachten op een transplantaat. Dat besefte ik uit de vele berichten die ik ontving: van patiënten, ouders en nog veel meer mensen.
Heb je al nagedacht over andere projecten?
Ik heb andere projecten… als je meer wilt weten, volg me dan op mijn Facebookpagina, Rame avec Alexandra – want dit was nog maar het begin! Sindsdien heeft Alexandra deelgenomen aan de Virades de l'Espoir, demonstraties om hoop te geven aan patiënten en medisch onderzoek naar cystische fibrose te ondersteunen. En alsof het nodig was om te bewijzen dat de ene overtocht om de andere vraagt, roeide ze van Parijs naar Hauts-de-Seine, opnieuw met alleen een riem. Petje af voor jou, Alexandra!