Frédéric Paupert, sportcoach en voormalig topsporter, leed aan atriumfibrilleren, de meest voorkomende hartritmestoornis. Ontdek hoe een operatie zijn leven en zijn liefde voor fitness redde.
Als de naam of het gezicht van Frédéric Paupert u bekend voorkomt, kan dat zijn omdat deze voormalige judomeester tien jaar lang de Franse kleuren internationaal verdedigde in de klasse onder de 100 kg. Paupert is sindsdien gestopt met sporten en heeft W&D opgericht, een personal trainingsbedrijf in Frankrijk voor particulieren en bedrijven. Maar in juni 2020, op slechts 43-jarige leeftijd, belandde hij na een fietstocht op de spoedeisende hulp, waarna hij de diagnose atriumfibrilleren kreeg, ook wel bekend als AFib. Atriumfibrilleren is de meest voorkomende vorm van een onregelmatig hartritme, kan vaak stil verlopen en kan leiden tot vele complicaties, zoals bloedstolsels of hartfalen. Gelukkig ontdekte hij het op tijd, kreeg hij behandeling en blijft hij zijn hartgezondheid monitoren. Hij vertelde ons zijn verhaal, in zijn eigen woorden.
Hartkloppingen…
"Het was in juni. We fietsten naar huis na een familiepicknick in het Parc de Saint-Cloud, net buiten Parijs, toen ik kortademig begon te worden. Mijn hart begon de hele avond snel te kloppen… en daarna de hele nacht! Ik gaf de stress de schuld — het is niet altijd duidelijk wanneer je een eigen bedrijf runt, en ik had nooit enig teken van een specifiek hart- of gezondheidsprobleem gehad. De volgende dag ging ik naar kantoor omdat ik mijn cursussen via video gaf. Ik was gewend om er op de fiets naartoe te gaan omdat ik dat geweldig vind, maar dit keer leek de laatste kleine klim op de Mount Everest. Zo erg dat ik van mijn fiets moest stappen en de rest te voet moest afleggen. Ik vertelde het mijn vrouw en zij adviseerde me onmiddellijk een bevriende arts te bellen, die me aanraadde rechtstreeks naar de spoedeisende hulp te gaan. Ik probeerde te onderhandelen over het geven van mijn sessies die dag, maar hij hield vol: ga met een taxi naar de spoedeisende hulp, niet op de fiets!Toen ik aankwam op de spoedeisende hulp, nam het medische team verscheidene elektrocardiogrammen op om mijn hart te observeren, omdat ik acute tachycardieaanvallen had. Mijn hart sloeg tot 180 slagen per minuut in liggende positie, vergeleken met mijn normale hartslag van ongeveer 50 slagen per minuut. Dankzij de bètablokkers keerde mijn hart uiteindelijk terug naar een normaal hartritme. Het oordeel van de dokter? Ik moest stoppen met werken en een afspraak maken om 15 dagen later een cardioloog te bezoeken.Zeer snel besefte ik dat het te lang zou duren. Ik was uitgeput en kon nauwelijks opstaan. Ik kon geen boodschappen doen of voor mijn kinderen zorgen. Het is een vreemd gevoel als je een groot sporter bent om buiten adem te zijn alleen al van de afwas doen. Gelukkig vond onze bevriende arts 48 uur later een afspraak bij een van zijn collega's voor mij. Toen ik op kantoor aankwam, maakte de cardioloog een echo en deelde me de diagnose mee: ik had atriumfibrilleren. Ik wist het niet, maar deze aandoening komt veel voor bij grote atleten die hun jeugd besteden aan het pushen van hun lichaam. Ik heb nooit drugs gebruikt, maar ik trainde 20 tot 30 uur per week en ging veel uit. De dokter gaf me een keuze: ofwel levenslang medicijnen nemen ofwel een operatie ondergaan met de hoop op genezing. Ik accepteerde de operatie snel."
Operatie
"Ik lag 15 dagen later op de operatietafel. De ingreep duurde ongeveer 50 minuten onder algemene anesthesie. Het was een percutane operatie, dus minder zwaar dan een openhartoperatie. Alles verliep goed voor mij. Toen ik mijn vrouw een paar uur na de operatie belde via video, vond ze al dat ik weer kleur had gekregen en er beter uitzag dan daarvoor. Mijn bloedcirculatie was beter omdat mijn hart efficiënter werkte, en ik had een frisse en uitgeruste teint alsof ik net terug was van vakantie."
Een nieuwe uitdaging
"Ik herstelde zeer snel na de operatie en nam een paar weken bètablokkers en anticoagulantia tot eind augustus. Ik voelde me zo goed dat ik meteen weer wilde gaan sporten, maar ik moest even wachten om de wonden in mijn lichaam te laten genezen. Na drie weken hervatte ik langzaam mijn sessies en mijn werk. Toen ik in de herfst terugkeerde bij de cardioloog om de stand van zaken op te maken, gaf hij me toestemming om weer te sporten, omdat alles goed ging. Ik nam hem op zijn woord en begon me voor te bereiden op de Gravelman Roubaix-Paris: een fietstocht van 350 km die in maximaal 48 uur voltooid moet worden. Een enorme uitdaging! Ik heb veel meegemaakt, maar dit was er toch eentje! Het was een grote fysieke en psychologische uitdaging. Ik reed de eerste dag 100 km, sliep 5 uur, vertrok voor de laatste 250 km en haalde de finishlijn op tijd. "*
*Waarschuwing: Als u een lichamelijke activiteit wilt beoefenen of als u een sportevenement voorbereidt, raadpleeg dan altijd uw arts, zeker na een operatie.
Remissie
"Sinds ik me bewust ben van mijn hartritmestoornis, moet ik toegeven dat mijn levensstijl is veranderd en ben ik over het algemeen voorzichtiger. Ik eet goed, slaap goed en drink nauwelijks nog alcohol. Er is een zeer hoog risico op herhaling binnen drie maanden na de operatie, en daarna moet je de grens van 6 maanden en 12 maanden passeren voordat je kunt beschouwen dat je buiten gevaar bent.In de tussentijd draag ik ScanWatch, waarmee ik zeer tevreden ben. Eén keer per week neem ik, zoals aanbevolen door mijn cardioloog, een elektrocardiogram en een bloedzuurstofverzadigingsmeting (SpO2) op. Deze regelmatig geplande follow-up is voldoende om mijn hart te monitoren zonder er een obsessie van te maken. Dit is een horloge dat ik aanraad aan atleten, omdat atriumfibrilleren hen specifiek treft. Het horloge stelt hen in staat hun gezondheid te bewaken, evenals hun sportprestaties.Mijn ervaring heeft degenen om mij heen diepgaand geraakt, waaronder mijn vrienden die nu meer aandacht besteden aan hun lichaam en levensstijl. Ik praat openlijk over mijn beproeving en herstel met de mensen die ik train, om hen aan te moedigen naar hun lichaam te luisteren en hulp te zoeken wanneer ze de minste twijfel hebben."
Hartelijk dank aan Frederic voor het delen van zijn tijd en zijn ervaring. Zoals hierboven vermeld, is atriumfibrilleren de meest voorkomende hartritmestoornis. Het is een abnormaliteit in de elektrische activiteit van het hart waardoor het onregelmatig klopt. Het detecteren van AFib is belangrijk omdat het tot vele complicaties kan leiden. Als atriumfibrilleren wordt behandeld, is de kans op een beroerte vijf keer kleiner. De aandoening kan asymptomatisch of episodisch zijn in de vroege stadia, waardoor de diagnose bijzonder moeilijk te stellen is. U kunt AFib detecteren door een medisch elektrocardiogram op te nemen met de Withings Move ECG, ScanWatch of BPM Core. Op elk moment kunt u uw opnames eenvoudig delen met uw arts vanuit de Health Mate-applicatie om een diagnose te helpen bevestigen.