Nieuwsgierig naar de gezondheidsvoordelen van honing? Weet je het verschil niet tussen klaver- en manukahoning? Wij leggen het je uit.
Onlangs, terwijl ik door mijn plaatselijke groothandelsclub liep — het soort winkel met gezinsverpakkingen granola en rollen toiletpapier — stuitte ik op iets wat ik niet had verwacht te zien: een pot manukahoning uit Nieuw-Zeeland van 40 dollar. Ik had nog nooit van manukahoning gehoord, en de prijs deed me aarzelen, maar ik was nieuwsgierig. Ik hou van honing, of het nu in groene thee is, op toast, of in switchel — en toevallig was ik thuis net op. Dus kocht ik het impulsief. En toen ging ik rechtstreeks naar huis en het internet om meer te weten te komen. Onderweg raakte ik in een konijnenhol (of bijenkorf, of hoe je het ook wilt noemen). Ik beloof het, geen bijgrappies meer. Hier zijn vijf verrassende feiten over het zoete goedje.
1. Het wordt (bijna) nooit slecht
Het is geen mythe: de chemische samenstelling van honing zorgt ervoor dat het in rauwe toestand voor onbepaalde tijd eetbaar blijft, zolang het goed afgesloten is en zich in een niet-vochtige omgeving bevindt. Archeologen hebben zelfs honing aangetroffen in Egyptische graftombes. (Wat bedoelen we met "rauw"? Daar komen we zo op. Even geduld.)
2. Het heeft tal van gezondheidsvoordelen — en één nadeel
Honing is van nature antimicrobieel. Het bevat sporen waterstofperoxide en wordt al eeuwenlang gebruikt om wonden te genezen — en dat is nog steeds het geval. Het werkt ook: er is aangetoond dat het de immuunrespons stimuleert en ontstekingen onderdrukt, en het werkt zelfs bij brandwonden. Het kan ook de keel verzachten — vandaar al die honing-keeldruppels bij de drogist — en omdat het veel antioxidanten bevat, biedt het ook perspectief als mogelijk antikankermiddel. Er wordt zelfs gezegd dat het eten van lokale rauwe honing met bijenpollen kan helpen bij het behandelen van allergiesymptomen, hoewel de jury daar nog over delibereert. Het nadeel: Honing bevat vrij veel suiker, dus als je probeert te minderen, denk dan twee keer na voordat je grote hoeveelheden consumeert.
3. Rauw en bewerkt
Hoewel er geen officiële definitie is van rauwe honing, wordt het over het algemeen omschreven als onbewerkt en ongepasteuriseerd. Het bevat bijenpollen, waarvan wordt gezegd dat ze tal van gezondheidsvoordelen hebben. Commerciële honing — het soort dat je waarschijnlijk in dat kleine beertje bij de supermarkt hebt gezien — wordt vaak gefilterd en gepasteuriseerd. Sommige bronnen beweren dat het verhitten van honing de antioxiderende en antimicrobiële eigenschappen vernietigt — hoewel we moeten opmerken dat de National Honey Board het daarmee oneens is. Nog een plakkerig punt*: Commerciële honing kan nagemaakt zijn. Het is zelfs het op twee na meest vervulste voedingsmiddel ter wereld, volgens Larry Olmsted, de auteur van Real Food, Fake Food. Olmsted zegt dat het mogelijk wordt gemengd met maïsstroop of andere stoffen om de winstmarges te verhogen. Hoe weet je dan dat je het echte product krijgt? Mijn advies: ken je producent. Koop indien mogelijk bij je lokale imkers (met een groet aan de mijne, de Essex County Beekeepers Association), en kies voor de rauwe variant, zolang je niet allergisch bent. Persoonlijk geef ik ook de voorkeur aan de smaak van rauwe roomhoning. Die is — hoe kan het ook anders — romiger en complexer, en perfect op toast.*Geen bijgrappies meer. Dat beloof ik.
4. De plant kan de kleur en smaak beïnvloeden
Je hebt waarschijnlijk al tientallen verschillende honingsoorten gezien — klaver, boekweit, eucalyptus en meer. Wat is het verschil? Simpel gezegd geeft het type honing aan van welke plant de bijen de nectar hebben verzameld. Klaverhoning, een populaire variant, heeft een milde smaak en wordt vaak gebruikt bij het bakken. Het type plant kan ook de kleur en smaak beïnvloeden. Sinaasappelbloesemhoning smaakt bijvoorbeeld echt naar sinaasappels, omdat de bijenkorven tijdens de bloeiperiode in citrustuinen worden geplaatst. En heb je gehoord van de verhaal over de bijen in Brooklyn en de marasquinkersenfabriek? Geloof me, het verhaal wordt steeds vreemder.
5. Wat is er zo bijzonder aan manukahoning?
Manukahoning — mijn luxe-aankoop van 40 dollar — lijkt misschien een hype (en misschien is het dat ook!), maar het verschilt ook van andere honingsoorten. Om te beginnen wordt het gemaakt van de nectar van de manukaboom, die slechts een paar weken per jaar bloeit in Nieuw-Zeeland. En hoewel de meeste honing antibiotisch werkt, bevat manukahoning methylglyoxaal, waarvan wordt gezegd dat het een sterkere antibiotische werking heeft, hoewel er geen doorslaggevend bewijs is… nog niet. Je kunt zelfs wondverbanden met manukahoning kopen. Interessant genoeg hebben manukahonig-producenten een schaal ontwikkeld om de potentie van manukahoning te beoordelen, de zogenaamde UMF — Unique Manuka Factor. Naar verluidt heeft manukahoning een beoordeling van 10 UMF nodig om therapeutisch te zijn. (Die van mijn groothandelsclub… is 5. Oeps.) Omdat het zo populair is, wordt het vaak nagemaakt of vermengd met andere stoffen. Een Britse supermarktketen bewaart zijn manukahoning zelfs in plastic beveiligingsdozen omdat het zo vaak wordt gestolen. En onlangs werd Trader Joe's betrokken in een class action-rechtszaak — de keten wordt ervan beschuldigd zijn huismerk manukahoning te versnijden met andere variëteiten. Maar hoe smaakt het? Hier is mijn verslag: Het is donkerder en aardser, een beetje zoals melasse, en net als alle honing heerlijk op toast. (Maar wat is dat eigenlijk niet?)
Dat is mijn zoete verhaal. Geniet van je proeverij, en drink een glas manukahoning-limonade voor mij.