Bijlgooien is enorm populair, maar is het een echte sport? Telt het als fitness? Onze blogger Tracy zegt van wel. Hier is haar verslag uit het veld.
Een paar weken geleden ging ik naar King Richard's Faire, onze lokale Renaissancekermis in Carver, Massachusetts — maar niet om de redenen die u zou denken. Begrijp me niet verkeerd, ik eet graag gefrituurde gerechten en roep "Huzzah!" mee met de rest, maar voor mij is de echte trekpleister de toegang tot drie moeilijk te vinden sporten: boogschieten, messengooien en bijlgooien. Lang was de Renaissancekermis de enige plek waar ik mijn passie voor bijlen — en, eh, het gooien ervan — kon uitleven, met één uitzondering: u herinnert zich misschien mijn bijlgooiabenteuren op de Big E van dit jaar. Maar gelukkig wordt bijlgooien tegenwoordig steeds populairder; misschien heeft u al een competitie of een bijlgooibar in uw stad. Zoals u wellicht verwacht, bestaat bijlgooien al heel lang, maar werd het voor het eerst populair als een recreatieve indoorsport in Canada voordat het zijn weg vond naar de VS en verder. Er zijn allerlei soorten locaties om uit te kiezen — bekijk Bad Axe Throwing of Kick Axe om te zien of er een vestiging bij u in de buurt is.
Moeilijk te hanteren: de basisprincipes van bijlgooien
Er zijn verschillende soorten uitrusting, maar UrbanAxes, een keten die binnenkort een nieuwe vestiging opent in Boston vlakbij waar ik woon (joepie!), gebruikt bijlen van ongeveer 680 gram, die worden gegooid op houten doelwitten met een roos. Spelers scoren punten op basis van waar de bijl het doelwit raakt. Over het algemeen kunt u met één of twee handen gooien, en voor elke methode zijn er verschillende strategieën — maar bij recreatief bijlgooien hangt alles af van uw voorkeur.
Ik sprak met cabaretier Kate McCabe, op de foto, die onlangs bijlen gooide met een groep cabaretiers bij Whistle Punks in Manchester, VK. Waarom ging ze? Ze zei dat het deel uitmaakte van een "try-athalon" die ze met een vriend had georganiseerd — in feite "proberen" van vreemde sportactiviteiten in een vriendschappelijke wedstrijd. Op de vraag over één hand versus twee handen zegt ze: "Ik wilde beter worden in het gooien met één hand, want dat ziet er cooler uit, maar mijn kracht lag eigenlijk bij twee handen." Nog twee vragen waarvan ik weet dat u ze heeft: Hoe speel je? Dat verschilt. Als het gaat om recreatief bijlgooien, biedt UrbanAxes (onder andere) toernooien in een round-robin-format voor groepen, maar ook inlooptijden als u het gewoon wilt uitproberen of oefenen. Tweede vraag: Is bijlgooien echt een georganiseerde sport? Jazeker: de National Axe Throwing Federation heeft meer dan 4.500 competitieleden in 7 landen en sponsort het nationale bijlgooikampioenschap, met meer dan $16.500 aan prijzengeld en liefdadigheidsdonaties. Er is ook de World Axe Throwing League, die, zoals u moet weten, een afteltimer heeft op haar site voor het Wereldkampioenschap Bijlgooien 2018, en heel specifieke regels als u tot in detail wilt gaan. En als u zich afvraagt of het veilig is, is mijn antwoord "bij-absoluut." Voordat u gooit, legt een coach u de kneepjes van het vak uit. Deelnemers spelen naast elkaar in lege banen die vergelijkbaar zijn met die in een bowlingbaan, en alle activiteiten worden begeleid. Bij UrbanAxes houdt de gooidocent zelfs de score voor u bij. En aangezien veel vestigingen "bijlgooibars" worden genoemd, hoe zit het dan met de drank? Het blijkt dat veel van hen helemaal geen drank schenken — het is BYOB. Geheelonthouders (en uw levers) kunnen juichen!
Woede op het doelwit: waarom het bij-geweldig is
Er valt zoveel te waarderen aan deze sport: het is ontspannen, u gaat op uw eigen tempo, en u kunt zo strategisch worden als u wilt of gewoon gooien, wat het een geweldige stressverlichter maakt. Het is tastbaar en vreemd bevredigend, want zoals dit verhaal van The Ringer over hoe bijlgooien wereldwijd populair werd het omschrijft: "Het geluid van de bijl die zich in hout vastzet, heeft een vergelijkbare aantrekkingskracht als een honkbalknuppel die contact maakt met een honkbal of een perfect gekalibreerde high five." Ja. Inderdaad. McCabe is het ermee eens. "Ik vond het geweldig omdat het iets was dat behoorlijk fel leek, maar niet overdreven ingewikkeld. Gooi iets hard, mik op de roos. Eenvoudig maar niet gemakkelijk. Houding en focus waren de sleutel," zei ze. En het is ook geweldige beweging. Volgens Men's Health traint bijlgooien je latissimus dorsi, schouders en core. (Dat artikel bevat overigens ook goede tips over techniek.) Self magazine wijst erop dat je in een bijlgooihouding ook je hamstrings en kuiten traint. Ten slotte, zijn er nog andere voordelen? "Als de zombieapokalyps komt, kan ik mezelf redden," zegt McCabe. Zie je? Plezier, fitness én bescherming tegen zombies. Ik hoop dat ik u heb overtuigd het te proberen.
Epiloog: voor het geval u zich afvraagt hoe de uitstap naar de Renaissancekermis is verlopen: ik slaagde er niet in een enkele bijl vast te laten zitten — ter verdediging, ze waren veel zwaarder dan ik verwachtte — maar, weet u wat, het was geweldige motivatie. Het weekend erop ging ik op zoek naar de prijs van kettlebells van 4,5 kg. Die core moet worden getraind!